Categorieën
Bezinning Broeder van het Leven

Dagsluiting

Het is laat al, ik wil gaan slapen. Toch wil ik nog wat woorden delen voor niemand in het bijzonder en toch, zo in de wolken, voor iedereen.

Ik schrijf om me te richten naar mijn diepste zelf dat vorm krijgt in de ontvouwing van het grotere geheel. Dat grotere geheel is een dynamisch … ‘iets’ wil ik schrijven, maar iets doet als woord tekort voor wat ook geen wezen is, want dat grotere geheel bestond al voor het leven zelf.

Ontzagwekkende wemeling van vorm en niet vorm, energie en doving, creatie en destructie. In dat eeuwig spel ben ik een splinter.

‘Iets’ in mij verlangt betekenis en beweegt mijn lijf en geest. ‘Iets’ in mij is moe en bevroren, verdrietig om wat er om me heen aan mens vergaat. De zwerver onder de boog met langszij een grote bult aan spullen. Hij staart naar de grond, maar ik zie zijn ogen goed. Ik heb geen geld voor zijn lege pot en als ik na het halen van eten naar hem terugloop om iets te delen, schudt hij duidelijk nee.

Nog meer indrukken komen boven, maar deze zegt me al genoeg: de onvolkomenheid van het bestaan en mijn pogingen er zin aan te geven. De leegte ervan raakt me, maar ook mijn luisteren nu en de wil om iets te doen. Mijn hart leeft. De wil zélf is de zin van mijn bestaan, net als de kritische weging van het resultaat. Beide zoeken naar liefde en in liefde wil ik zijn.

Weltrusten iedereen.
Broeder Damiaan