Categorieën
Bezinning Broeder van het Leven

“Het wordt straks 10.00u: is dat niet fantastisch?”

Als vrije religieus verwelkom ik alle taal of tekens die me voorbij mijn kleine ik naar ons grote allemaal tillen. De afgelopen week luister ik hiervoor geregeld naar Sadhguru, een eigentijdse spirituele leraar uit India. Toen ik ooit een foto van de man zag, werd ik onmiddellijk getroffen door zijn zachte blik met speelse, liefdevolle ogen boven een werkelijk schitterende baard.

Hoe meer ontvankelijk te worden?” vraagt hij een van zijn volgelingen in een praatje na. Zijn antwoord: door niet zo vol van jezelf te zijn. Hoe leger je van binnen van jezelf bent, hoe meer ruimte er is voor het wonder van het leven om je heen. Hoe minder je dus met jezelf bezig bent, hoe ontvankelijker je als vanzelf wordt.

Prachtig. Hier wordt naar mijn gevoel een belangrijke spirituele les doorgegeven. Niet een waar je direct maatschappelijk mee vooruit kunt, maar wel een waarmee je iets veel kostbaarders wint. Het lijkt voor mijn gevoel op een uitspraak van Johannes de Doper in de christelijke tradities: laat Christus in mij meer worden, ik minder. Waarbij ik “Christus” hertaal als Liefde of ontvankelijkheid.

Sadhguru vervolgt met raad (hier door mij vertaald en bewerkt): “Begin je dag met een glimlach. Doe het voor mijn part elk uur. Twintig seconden is genoeg. Besef dat hoe mooi, slim, sterk of juist lelijk en slecht je ook bent, van het grotere geheel ben je enkel een klein stofdeeltje. Als je nu zou sterven, gaat alles gewoon door. De morgen komt, de zon schijnt, iedereen gaat door met zijn leven. Kijk daarom weg van je zelf: het wordt zo [10.00u op 14 december 2021]. Hoe vaak is het nu [10.00u op 14 december 2021]? Maar één keer! Het moment is nog nooit vertoond en is straks voorgoed voorbij. Het is volstrekt uniek. Is het geen mirakel?”

Ik kijk om me heen. Mijn kleine klooster is behaaglijk en opgeruimd. Licht werpt schaduwen op de muren, de objecten zijn in rust. Er hoeft niets aan ze te worden toegevoegd. Ver beneden mij op straat gaan auto’s over het asfalt in golven voorbij met het geluid van de zee die op de kust aanspoelt. Een toeter klinkt. De grote optocht van het leven, waarin ik bewegingloos aan mij zelf voorbij ga. Bedankt, Sadhguru.