Categorieën
Bezinning Broeder van het Leven

De kanteling van mijn religiositeit

Poeh! Zo’n vier maanden in mijn kloosterexperiment ben ik knap aan het worstelen. Het meditatieritme van mijn jaar bij de Thaise bosmonniken in Engeland wordt langzaamaan tot een herinnering. Nu is het zaak uit eigen beweging een ritme van bezinning en meditatie te vinden. Vele kleine, op zich zelf onschuldige en vaak gewoon gezonde verleidingen brengen me echter van het pad.

Zo heb ik op tweede kerstdag de hele dag aan een stuk in bed een goede serie gekeken, de avond erna een film, een dag later een diepgravend interviewprogramma. Het houdt me bij de tijd, inspireert, net als de kranten en tijdschriften die ik graag lees, de interessante podcasts. Ze geven goede ideeën, maar halen me ook weg van de ruimte, de lege tijd waarin de dingen zomaar gebeuren en zijn – zonder dat je er zelf een verhaal om hebt. Een vlag, wapperend in de wind. De stil verlaten onderdoorgang van een viaduct. De wuivende takken van een kale boom.

Die lege tijd moet je organiseren anders ontsnapt ze je. Het is de hoofdreden voor dit klooster-experiment en waarom ik zoek naar een vast ritme van bezinning. Vast? Als vrije religieus noem ik het liever ‘regelmatig’.

Voor het avondeten maakte ik daarom een lange wandeling. De wereld riep, de vrije lucht, weg van de kluis van mijn denkpatronen. Honger, ik had honger, naar nieuwe indrukken. Eenmaal buiten had ik geen idee waar ik naar toe zou gaan, ik keek omhoog, stak mijn neus in de wind en liet de buik los: mijn benen liepen zomaar een kant op. De stad ontrolde zich voor mijn ogen. Alles wat eerst nog louter achtergrond was, sprong tot leven en kreeg kleur. De wereld werd weer wat ze al was: een grote manifestatie waarin ik detail, geen hoofdrol speler ben.

Het is mijn beleving van de diepe ondergrond van het leven die in het verhaal van de dag zo makkelijk tot achtergrond wordt, decor en grondstof van mijn behoeften en plannen. Een ondergrond die ook in kranten of films al snel bedekt raakt met meningen en projecties. Ik moet en wil dan echt weer even wakker worden voor de schaduw van de lamp op de muur, het geluid van de trein in de bocht van het spoor, de on-onderbroken keten van ademhalingen doorheen de evolutie. Dat de aarde vandaag om haar as wentelt en flitsend traag haar oude baan rondom de zon voortzet – het betekent niets voor ons en is tóch zo mooi en fundamenteel, bestendig waar.

Die baan van de aarde om de zon doet in haar diepgang en schoonheid niets af aan het intieme moment waarop twee mensen elkaar vinden in een zoen. Zo werelds ben ik wel. Mijn religiositeit schuilt in een herhalend zoeken van de grote beweging van het bestaan in de ritmes en rituelen van ons eigen handelen. Wanneer ik ze op één lijn kan zien – in alle vloeibaarheid – voel ik “God”.

Zo kantelt mijn kleine leven van dagelijkse doelen en behoeften naar het grote spel van vormen, waarin zelfs mijn dierbaarste waarden zijn ingelegd door krachten buiten mij: ik heb mijzelf niet gemaakt.

Het is 05.00u in de morgen. Buiten is het donker. Ik ontsteek een lucifer, brand een kaars. Traag loop ik door de verder onverlichte kloosterstudio rondom een groot tapijt.