Categorieën
Bezinning Broeder van het Leven

Dagopening

Het is nog voor tienen in de ochtend. Op zoek naar een ritme dat me past, probeer ik vandaag tot 10.00u niet te werken. Maar wat is werk? Ik schrijf nu en werk daarmee aan mijn website, maar is dat werk?

Werk is voor mij als je ergens geld mee verdient of gericht bezig bent met een concreet doel, waaraan het moment waarop je ‘werkt’ dienstbaar is. Ik weet niet waar deze woorden naar toe gaan. Mijn voornaamste intentie is om me hier en nu te verbinden met “God”, die voor mij symbool staat voor het mysterie van het leven en de liefde. Dat is geen werk, dat is de zin van het bestaan.

What a wonderful world

Ik heb zojuist even gedanst. Mijn heupen waren stijf en moesten ontdooid. Er kwam een nummer uit de oude doos naar boven, een lied van Louis Armstrong waarin hij zijn liefde voor de wereld bezingt. Met de woorden van dat lied schreef ik ooit een grote brief aan mijn eerste vriendinnetje op een enorm vel papier waarop ik ook een tekening maakte. De kwaliteit van de tekening was, nou ja, het deed er niet toe, het was het gebaar van liefde voor de wereld en mijn moeite en aandacht voor haar die maakte dat het klopte. Ze was er blij mee, ontroerd. Ik was er blij mee, verbonden.

Net heb ik in gedachten even weer met haar gedanst. Een leuke, goede meid die verder met me wilde, maar ik vond haar na een tijd ‘niet goed genoeg’ en wilde verder. De pijn van de afwijzing. De pijn van de afwijzer. Zo rolt de cyclus van ons sociale leven al duizenden jaren door. Als individuen leren we van die pijn door ons te wapenen en te verdedigen. Door ons mooi, nóg mooier te maken, door hogerop te komen, door onkwetsbaar te worden. Door ons te verdoven of cynisch te worden. Maar de pijn gaat daarmee niet weg: ze wordt sterker.

Ik reis op mijn levenspad naar de vijftig en er zijn een paar medicijnen die ik tegen de pijn van afwijzing en afwijzen heb gevonden. Liefde en vriendschap, therapie en religie. Ik vond de liefde tussen twee mensen het heftigst en het meest complex. De vriendschap, ook tussen familieleden, het meest duurzaam. Therapie het meest kostbaar. Religie het meest compleet, alles overkoepelend: de liefde, de vriendschap, de therapie. Maar ook zoveel meer: de kosmos en de tijd, witte sneeuwklokjes in een modderige berm, het gestotterde dankjewel van een man met Parkinson. Daarom verkies ik aan religie mijn leven te wijden.