Categorieën
Bezinning

Dagopening

Vrijdag 29 april 2022

Hoeveel dagen heb ik in dit leven?
Ik word wakker en denk aan wat ik moet doen vandaag. De gesprekken die ik zoal voer, via allerlei kanalen: ze starten langzaam op. Langzaam? Het is al een aardig gekakel daarboven, vermengd met eigen raad en intuïties, met nukken en grillige behoeften. De wolk van draden waarmee ik in mij zelf gewikkeld ben.

Totdat ik pauze neem, ga zitten, rust houd en kijk.
Aan de muur hangt een groot beeld van Vogel, het symbool van mijn kleine broederorde van één. Ik kijk naar de schaduw van het beeld op de muur. Naar de muur zelf, het grote venster ernaast met het raam op de wereld. Ik was mijn stem kwijt de laatste weken, mijn gevoel van anker, maar hier, nu, voel ik het weer: het vanzelsprekende zijn van de dingen en de ruimte, zelfs van de beweging buiten. Alle geluiden.

Eén moment van aandacht en ik ben er weer, bij die tijdloze gang van het leven en het stof, in ontelbare gedaanten, zoals ik er een ben, met mijn vergrijzend haar, rimpelende huid, verstijvend lichaam. De spartelende geest waarmee ik schrijf, maar wéét ook, dat mijn verschijnen en verdwijnen hier een veertje is van het grote kleed waarmee het leven verder gaat, verder tast, blind voor de toekomst, alles wat vroeger was verorberend. Het altijd open heden, ook al zien we die opening vaak niet. Ze is er weer voor mij.