Categorie├źn
Bezinning

Dagopening

Ochtend, midden juni. Zo meteen begin ik met werken. Dan word ik weer deel aan de wereld, mijn land, de mensen met wie ik verbonden ben in een groot en wijdvertakt verhaal, waarin ik een klein klein stukje – voor even – mee mag doen.

Maar eerst stap ik in de lift vanuit mijn kloosterstudio naar beneden, om langs het slingerende paadje langs de vaart vlakbij, een klein uur heen en weer te lopen. Het is een fraai paadje met grind, langszij staan grote, wilde bloemen in een woeste pluk gras. Daarnaast wat bomen en veel riet, waarin een kleine karekiet furieus aan het zingen is.

De zon is al op en stijgt langzaam vanonder een horizon van torens en groen boven het spoorwegviaduct, dat een schuivende schaduw werpt over mijn pad. Ik loop pakweg 50 meter en draai dan om. Zo herhaal ik dat een keer of tien, doe wat staande yoga- en strekbewegingen, en hervat mijn trage gang over het grindparcours. De temperatuur stijgt gestaag, de zon schijnt op mijn hoofd en ik laat mijn buik en hart zo veel als mogelijk los. Alleen de as van mijn rug en buik houd ik licht aangespannen, de spieren soepel maar sterk, het achterhoofd iets strekkend naar boven.

Het duurt zo’n drie kwartier en al die tijd verbaas ik me hoe snel mijn lijf, het pad, het groen, de vogel en al het andere om mij heen door mij vergeten wordt. Ik loop daar wel, maar in mijn hoofd gebeurt het leven. Ik spreek hele zinnen uit tegen mensen met wie ik straks praat als het werk begint. Als ik familie of vrienden schrijf of bel. Hun gezichten. De beelden van toen en later, ze spelen op mijn geestesoog en trekken een sluier voor wat ik zie, hier.

Wakker worden! herinner ik mezelf. En ja, daar klinkt het weer: de knispering van het grind. Ik hoor vogels en zie hoe een grote gans vleugels vol elegante kleuren uitslaat verscholen onder de peilers van het viaduct. Ik voel hoe de adem komt en mijn borst optilt en geef haar alle ruimte in het gaan – tot in mijn tenen mag ze zakken en mijn lijf verbinden tot een groot geheel, dat zich gemakkelijk, en zorgeloos, door tijd en ruimte beweegt. Ik ben los van alles. Ik ben deel van alles. Ik ben iets en ik ben niemand. Ik ben lijf en ik ben geest. Vogel en viaduct.