Categorie├źn
Bezinning

Dagsluiting

Een zaterdag in juni. Ik lig in de tuin van een binnenplaats bij het centrum van Nijmegen. Het was een drukkend warme dag, maar nu, tegen tienen, is het aangenaam koel.

Hoog in de lucht jagen gierzwaluwen op muggen, met grote snelheid snerpen en snijden ze door de heldere avondhemel. Twee katten lopen om me heen, dan weer hier liggend, dan weer daar. Vanuit het niets valt de een de ander aan, ze schieten door de tuin en gaan weer liggen, hier, daar. In de tuinen rondom klinken geanimeerde gesprekken. Ik ben alleen, met alles samen.

Ik zie hoe mijn geest reikt naar de chocola binnen, ik voel hoe mijn lijf opstaat om wat te halen. Terwijl ik terug loop naar de tuin is in een paar happen een groot stuk van de chocolade weg. Ik lig weer in de tuin. Mijn geest reikt naar de chocola binnen, ik voel hoe mijn lijf opstaat om wat te halen. Terwijl ik terug loop …. (herhaling). Totdat de chocola op is.

Ik heb geen taboes meer. Mijn gedachten mogen overal gaan. Bladeren ritselen in de wind. Kleuren van bloemen rondom stralen roerloos in hun pot. De tafel, twee stoelen. Een bank. De stenen in de muur. Alles net zo onderdeel van het nu als de stemmen, de reuring, mijn trek. Mijn onstilbare grijpen naar toekomst en de rust van binnen die er desondanks is.

Ik laat toe. Laat gaan. Beweeg mee. Val stil. Zacht fluit ik een liedje.