Categorie├źn
Bezinning Broeder van het Leven

Dagreflectie

Het is halverwege de middag. Zo meteen ga ik naar mijn eerste kennismaking met een klant voor particuiere mantelzorg. Als het klikt, ga ik wekelijks bij deze mevrouw drie uur op bezoek om samen wat te ondernemen in de stad, een kopje koffie te drinken, boodschappen te doen. Het lijkt me mooi werk, of zoals een bevriende maatschappelijk werker me ooit zei: “Je wordt een soort betaalde engel”.

Vanochtend had ik cursus om dit werk te doen. Een gedegen cursus van vijf of wat dagdelen met elk een aantal uur voorbereiding. Ik steek er wat van op: over luisteren, de ander ruimte geven. Hoe je levensplezier kunt helpen ontstaan. De andere cursisten zijn stuk voor stuk schatten, net als ik heus geen engelen, echte mensen met nukken en grillen, maar als ik het zo inschat: met geduld en aandacht voor hun klanten, liefde ook.

Zal ik het geduld en die liefde hebben als ik drie uur met iemand optrek? Ik hoop het. Ik heb mijn hart vol van nobele verlangens, maar ik trek mij ook graag terug. Het al te menselijke benauwt mij. Het leven, ons zijn, is zoveel groter dan dat. Zou ik het wel kunnen? Vanochtend bij de cursus kreeg ik gewoon slaap. Mijn lijf wilde weg vanwege het lange zitten (ik heb heupklachten) en er beving mij een verbijstering over de oneindigheid van werelden die er op deze ene planeet zijn. Ieder leven is er een, met een miljoen aan details. En elk draait om zijn eigen as als het middelpunt van het universum.

Ik ben thuis nu, in mijn kloosterstudio. Even pauze. Ik heb de kaarsen aangedaan op mijn altaar, een kop koffie gezet. Dankbaar dat ik deze ruimte heb, en de tijd. Vertrouw maar op je ziel, lieve jongen, denk ik bij mezelf. Dit is wat je wilde doen. Dus of je het nu kunt of niet: je bent op de juiste weg. Wie trouw is aan zichzelf heeft een betekenisvol leven.