Categorieën
Bezinning Broeder van het Leven Gebedslab

Dagopening

“God” is dus voor mij liefde, geen persoon of wezen, maar een intentie tot goedheid, verbinding, een warme bevestiging van bestaan. Al sinds mijn twaalfde heb ik haar gevoeld als diepste betekenisgever. Acties die ik ermee in overeenstemming kan brengen, voelen waar, ook als ze mij zelf geen direct voordeel opleveren.

Het is niet een soort liefde dat je hebt, maar dat tot en in je komt en – helaas- ook weer gaat. Maar je kunt haar zelfs voelen als er in jou geen liefde is. Als een appèl, een geweten, een uitnodiging. Ik kan me goed voorstellen dat ze daar vroeger hele persoonlijkheden aan hebben opgehangen. Maar het is niet nodig. En het leidt af.

Genoeg gepraat! Liefde betekent voor mij niks als je het niet concreet kunt maken. Het is nu woensdagmorgen 2022, begin augustus. De liefde was er niet toen ik wakker werd. Ik heb pijn in mijn rug bij het slapen, en pijn in mijn heupen door de dag. Pijn vernauwt je blikveld: je wil er vanaf. Mooi die focus, maar als de pijn chronisch is, heb je een probleem. Elk moment wordt een moment waaruit je wil vertrekken. Je bent dus nergens thuis, op je gemak. Bepaald niet liefdevol.

Kom me niet aan met praatjes als aanvaard het moment. Dat is gebrabbel in je hoofd. Mijn lijf wil anders.

En toch, vanochtend na het wakker worden, herinnerde ik mij het levensplezier van meditatieleraar Davidji op de app insight timer. Ik stoor me soms aan het gewauwel dat hij ten beste geeft – veel jargon uit voormiddeleeuws India – maar de man doet één ding fantastisch: hij straalt levensgemak uit. Ontspanning. En dat werkt voor mij. Alleen al zijn afscheidsgroet “from a sweet spot in the universe” maakt me blij, net als zijn begin van de meditatie waarin hij uitnodigt een houding aan te nemen waarin je comfortabel bent. Ga bijvoorbeeld lekker liggen, “feather your nest. Comfort is queen“. Heerlijk vind ik dat. 

Ik veranderde vroeger vaak in een soldaat van de liefde die zich door pijn en ongemak worstelt ten behoeve van de goede zaak. Maar die goede zaak is dan helemaal niet in het moment aanwezig. De liefde dienen, is haar belichamen, toelaten, nu. Zonder ontspanning gaat dat niet. Davidji herinnert mij daaraan.

Ik had kennelijk toch meer praatjes! Concreet nu.

Ik heb pijn en die pijn komt van het vele zitten dat ik doe door nieuw werk dat ik me op de hals heb gehaald. Wat het gecompliceerd maakt, is dat het liefdeswerk is, vanuit goede intentie, gecombineerd met een gezonde dosis wereldwijsheid. Ik ben voor acht uur in de week als metgezel voor ouderen begonnen en begeleid voor vijf uur per week vluchteling studenten. Ik heb dat al jaren willen doen en nu doe ik het. Het is mooi, verbindend werk en verbreedt mijn horizon. Het eerste is (een beetje) betaald en het tweede wordt dat mogelijk in de toekomst. Zo ben ik onafhankelijker in mijn werk voor de pelgrimsroute de Walk of wisdom en hoeft die stichting niet in heel mijn levensonderhoud te voorzien.

Maar ja, de pijn! Hoe moet ik haar lezen? Als ik alleen naar de pijn zou luisteren, is het antwoord: stoppen. Geef het op, slijt je dagen weer voornamelijk liggend en lopend. Dan is de pijn te doen. Dit werk past gewoon niet Damiaan, je moet te veel zitten. Stop ermee. Er komt vast weer iets anders. Tjonge, dit voelt wel juist zo als ik het opschrijf..

Laat ik echter ook naar een andere stem luisteren, met iets meer overzicht en lange termijn visie. De pijn komt ergens vandaan. Ze is aantoonbaar te herleiden tot slijtage aan mijn heupen. Daar is wat aan te doen. Iets wat ik al jaren uit de weg ga door alleen werk te doen waar ik veel kan liggen. Maar van dat liggen word ik iebel. Het frustreert mij dat ik nooit eens een paar uur met mensen gezellig kan zitten. Dat ik niet kan schrijven en werken aan een bureau. Dat zelfs een treinreis al een bezoeking is.

Dit liefdeswerk, dat me nu die pijn geeft, zegt: doe er wat aan. 

Davidji, vanochtend, tien minuten lang bij de inademing: “forgive yourself“. Ja, het is tijd om mezelf te vergeven. Waarschijnlijk heb ik mijn lijf in het verleden niet goed verzorgd. Maar daar kan ik niet meer naar terug. Bij de uitademing: “Allow yourself to begin a new.” Jaa, dat is fijn toch. Gewoon om me heen kijken, alles is er nog: mijn mooie studio, de stad, de mensen van wie ik houd. De adem in mijn schone longen, wat werkt het allemaal goed.

Zacht ben ik geworden. Zo wil ik bidden.