Categorie├źn
Broeder van het Leven

In de kerk van het leven

Daar is ie weer: een nieuwe dag! En het is met aarzeling dat ik hier kom om erover te schrijven, waarom zou ik dat doen? Welke ogen kijken er naar mij, met welke ogen schrijf ik dit op. Voor wie?

Vanochtend was ik diep geroerd door een passage uit Liturgy of the ordinary van Tish Harrison Warren, een doopsgezinde predikante uit de V.S. In dit boek gaat ze heel praktisch op zoek naar rituelen die haar gedurende een gewone dag herverbinden met de diepte van haar geloof.

Een van de eerste ontdekkingen die ze daarbij doet, is de kracht van het ochtend ritueel. Ze merkt tot haar eigen chagrijn dat door de jaren heen een gewoonte is ingesleten die bij het ontwaken haar hart en hoofd meteen sleurt in de chaotische wereld van werk, relaties en nieuws: scrollen over haar telefoonscherm. In plaats daarvan wil ze voortaan als eerste handeling van de dag haar bed opmaken.

Bij het aanbreken van Pinksteren begint ze. Ze beschrijft hoe ze de zachtheid van de lakens voelt, hoe ze met haar hand de plooien katoen rechtstrijkt, staande met haar blote voeten op de houten vloer van de slaapkamer. Na afloop van de handeling is daar op eens een kleine ruimte van orde en harmonie in een verder toch vrij chaotisch huis. Die kleine ruimte van orde en harmonie doet iets met de ruimte in haar hoofd.

“In the creation story, God entered chaos and made order and beauty. In making my bed I reflected that creative act in the tiniest, most ordinary way. In my small chaos, I made small order.

Ze houdt het ritueel erin en gaat voortaan na het opmaken even op bed ziten. Leest wat in de bijbel. Bidt voor een moment om “God” in haar dag uit te nodigen. Vraagt steun en bemoediging bij een moeilijke vergadering die dag of in de contacten op haar werk en in haar gezin. Bovenal wacht ze. Luistert ze.

Nadat ze dit een periode heeft gedaan, merkt ze een subtiele verandering in de beleving van haar dagen:

“[…] I began to notice, very subtly, that my day was imprinted differently. The first activity of my day, the first move I made, was not that of a consumer, but that of a colaborer with God.”

Ik was ontroerd toen ik haar zo zag zitten op bed. In alle nederigheid ten overstaan van het grote wonder van het bestaan. Zoals Tish in het leven staat, verlang ik ook te leven. Elke dag opnieuw, iedere ontmoeting, iets van liefde te laten gebeuren, ook – juist – in de morsigheid van de dagelijkse ontmoetingen.

Religie hoeft niet waar te zijn om te werken

Om eerlijk te zijn, was ik ook wat jaloers. De bijbel en de geloofsbelijdenis aan Jezus zijn voor mij mythologie, zoals alle religie dat voor mij is. Overgeleverde verhalen vanuit de traditie waarmee mensen vat probeerden te krijgen op de wereld. De verhalen vanuit de wetenschappen vind ik een stuk overtuigender. Maar die kunnen weinig met ons verlangen naar betekenis. Met onze behoefte om lief te hebben en de noodzaak om plaats te maken voor verlies en rotheid. Over hoe dat moet, kunnen we heel wat van religies leren.

Anders gezegd: ik geloof dat de verhalen van religies werken zonder dat ze waar hoeven te zijn. Ze werken wanneer ze mensen verbinden met de waarden en normen waarmee de menselijke soort groot is geworden. Die de mens in staat hebben gesteld om de kring van onze stam steeds groter te maken en diepe gevoelens te kanaliseren die nu eenmaal bij het leven horen.

Sinds ik religie beschouw als een archief van het menselijke zoeken naar betekenis, opende zich voor mij een rijkdom aan ervaring met het hetzelfde diepe verlangen. Zo’n ochtend ritueel is daar een uitstekend voorbeeld van. Een geloofsbelijdenis is daarvoor niet nodig. Ook zonder God of Krishna is de werkelijkheid verbluffend en ongelooflijk rijk aan diepte en ruimte.

Dankjewel voor je inspiratie Tish. Ik maak mijn bed nu ook vrijwel iedere dag op. Voel hoe de ruimte oplicht en mijn gemoed verstilt. Soms denk ik aan je. We delen dan wel niet dezelfde religie, maar ik voel me verbonden in je verlangen naar verbinding en harmonie, betekenis en goedheid.

Bidden is voor mij een moment van ordening en bezinning geworden. Een moment om met ogen van liefde naar de wereld te kijken. Een opening naar de creatieve kracht van het leven waaruit ik ben voortgekomen. Die bron van innerlijke rust en bezieling is altijd toegankelijk voor mij – als ik er de tijd voor neem.

Zo wordt mijn studio het klooster waarin ik verlang te leven. Amen!