“Goedemiddag!”, zeg ik ergens in Amsterdam tegen een tegemoetkomer. Hij kijkt verrast op, maar groet hartelijk terug: “U ook!” Vast een mede provinciaal, denkt de cynicus in mij. Opgegroeid in Brabant, leerde ik manieren die op veel plekken in grootstedelijk Amsterdam volkomen misplaatst zijn. Maar op rustige paadjes sla ik
Kootje en ik kijken elkaar asgrauw aan. Op het journaal zien we hoe in Libanon complete dorpen en steden met de grond gelijk worden gemaakt. BOEM! Eén enkele ontploffing verpulvert een straat. Tien procent van Libanon wordt onbewoonbaar gemaakt. Honderdduizenden mensen op de vlucht, hun thuis vernietigd, heel hun hebben
Natuurlijk liep ik in 2025 mee met de Rode Lijn demonstratie voor hulp aan Palestijnse burgers. Maar nu ik bevriend raak met twee joodse Amsterdammers is mijn gevoel veranderd. Juni 2025. Schuchter voor grote mensenmassa’s sta ik aan de rand van het Malieveld in Den Haag. Tussen mij en
In gesprekken met gewone mensen praat ik met ‘gewone’ mensen over wat zij denken over liefde en wijsheid. Gewoon: mensen die er niet voor gestudeerd hebben, geen reclame hoeven maken, voor wie een voornaam genoeg is. Vorig jaar zomer was dat Tineke(71), vrijwilliger van pelgrimsroute de Walk of Wisdom.
Vanochtend componeerde ik nog hele toespraken - in mijn hoofd - over heden en toekomst van de mensheid, maar nu loop ik - stijf en stram van chronische heupklachten - door de lanen van een nabij volkstuinenpark in Amsterdam. "Moraalregels maken ons leger zwak," galmt de Amerikaanse minister